دکتر فرهنگی در تعریف خود از ارتباط می گوید: « ارتباط عبارت است از فراگرد تفهیم وتفاهم و تسهیم معنی. »

 در مورد معنی و مفهوم فراگرد قبلاً توضیح دادیم. پس دکتر فرهنگی ارتباط را فراگردی می داند که  موجب تفهیم ، تفاهم و به اصطلاح سهم بندی معنی  می شود. منظور از به کار بردن کلمه تفهیم، القای مسئله تاثیرگذاری است. همین طور تفاهم ما را متوجه  تاثیر پذیری می کند. لذا از منظر دکتر فرهنگی برای ایجاد ارتباط ما به عنوان آغاز گر رابطه و به فرض به عنوان فرستنده نیاز داریم تا روی مخاطب خود تاثیر بگذاریم؛همین طور مخاطب نیز نیاز دارد برای شکل گیری ارتباط از فرستنده تاثیر بپذیرد. و در هر صورت این یک کنش و واکنش دو سویه است.یعنی فرستنده و گیرنده پیام، روی هم تاثیر و تاثٌر دارند. خب ایشان عنوانی دیگر را در اینجا اضافه می کنند که ما تاکنون این عنوان را نداشتیم و آن تسهیم معنی است.منظور از تسهیم معنی این است که :معنی یا مفاد پیام به اشتراک گذاشته شود. یعنی طرفین ارتباط ،برای بر قراری ارتباط برداشت های مشترکی از پیام پیدا کرده و به یک نقطه مشترکی برسند.اگر این مسئله صورت بگیرد ارتباط برقرار شده است.

اما به نظر من همان طور که قبلاً هم اشاره شد برای برقراری یک ارتباط ساده لزومی ندارد که طرفین تاثیر و تاثٌر روی هم داشته باشند چه بسا فردی با کسی ارتباط برقرار کند اما مثلاً مخاطب حرف او را در مقام عمل گوش ندهد. یا به هر دلیل دیگری از انجام خواسته به اصطلاح فرستنده سر باز زند .یا بر عکس ممکن است با فرستنده به اشتراک نظر نرسد اما به دلایلی مثل رعایت ادب و احترام یا ترس یا هر چیز دیگری به خواسته او تن دهد.

پس می توان ارتباطی را فرض کرد بدون این که این قیود یا لا اقل بعضی از این قیود را نداشته باشد.

 

+ نوشته شده توسط سید روح الله دعائی در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387 و ساعت 16:41 |
حدیث